Koasekuracja to umowa ubezpieczenia, w której co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń, działając w porozumieniu, wspólnie pokrywają jedno ryzyko i dzielą między siebie odpowiedzialność za wypłatę świadczenia. Definicję zawiera art. 4 pkt 2 ustawy z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. 2025 poz. 1526). Stosuje się ją przy ryzykach przekraczających pojemność jednego ubezpieczyciela: w przemyśle, infrastrukturze, dużych inwestycjach budowlanych.
Suma ubezpieczenia 500 mln zł dla nowej elektrowni? Żaden polski zakład ubezpieczeń nie weźmie tego sam. I tu zaczyna się koasekuracja.
W 2026 r. polski rynek ubezpieczeń majątkowych przekracza 90 mld zł składki, a sumy ubezpieczeniowe największych obiektów rosną szybciej niż pojemność pojedynczych TU. Dla CFO, risk managerów i wykonawców kontraktów PZP to codzienne narzędzie pracy.
Wyjaśniamy definicję ustawową, cztery rodzaje koasekuracji, rolę koasekuratora wiodącego oraz różnicę względem reasekuracji. Pokażemy też to, czego nie znajdziesz u konkurencji: jak wygląda procedura szkodowa i jakie pułapki kryje wspólna polisa.
Najważniejsze informacje
- Koasekuracja to umowa, w której co najmniej dwóch ubezpieczycieli wspólnie pokrywa jedno ryzyko na podstawie art. 4 pkt 2 ustawy z 2015 r.
- Stosuje się ją przy sumach ubezpieczenia typowo powyżej 100 mln zł, gdy pojemność jednego TU jest niewystarczająca.
- Polski rynek ubezpieczeń majątkowych przekroczył 90 mld zł składki w 2026 r., napędzając popyt na koasekurację dużych ryzyk.
- Koasekurator wiodący (lider) wystawia polisę, koordynuje program i prowadzi procedurę szkodową w imieniu całego konsorcjum.
- Cztery modele: wewnętrzna lub zewnętrzna i proporcjonalna lub solidarna — w Polsce dominuje wewnętrzna proporcjonalna.
- W modelu proporcjonalnym upadłość jednego koasekuratora oznacza utratę jego części świadczenia — UFG tego nie pokrywa.
- PIU opracowała wzór porozumienia koasekuracyjnego dla PZP (aktualizacja 2021) zgodny z prawem konkurencji.
Czym jest koasekuracja? Definicja prawna i mechanizm działania
Co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń, działając w porozumieniu, zobowiązują się wspólnie spełnić świadczenie z jednego ryzyka. Tyle mówi przepis (art. 4 pkt 2 ustawy z 2015 r.). Reszta to praktyka.
Umowa ubezpieczenia, na podstawie której co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń, działając w porozumieniu, zobowiązują się spełnić określone świadczenie w razie zajścia zdarzenia losowego (art. 4 pkt 2 ustawy z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, Dz.U. 2025 poz. 1526).
Mechanizm jest prosty. Ubezpieczony zawiera jedną umowę pokrywającą całe ryzyko, ale za świadczenie odpowiada kilku ubezpieczycieli, każdy proporcjonalnie do swojego udziału. Po co? Żeby rozłożyć ryzyko, którego pojedynczy zakład ubezpieczeń nie udźwignie przez limity pojemności (capacity) lub wymogi Solvency II.
Etymologia tłumaczy resztę: ko- (wspólnie) plus asekuracja (ubezpieczenie). To coś innego niż reasekuracja, w której ubezpieczyciel sam ubezpiecza się u innego TU.
- Koasekuracja = jedna polisa, kilku ubezpieczycieli
- Każdy z nich odpowiada za swoją część ryzyka
- Ubezpieczony ma jedną umowę i jednego rozmówcę — koasekuratora wiodącego
Tę samą definicję powtarza KNF w oficjalnym Wykazie stosowanych pojęć ubezpieczeniowych (co-insurance). To punkt odniesienia dla raportowania nadzorczego.
Knowledge Graph Google cytuje dokładnie definicję ustawową z ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. To sygnał, że treść prawna jest standardem terminologicznym uznawanym przez wyszukiwarki za źródło prawdy.
Rodzaje koasekuracji — wewnętrzna, zewnętrzna, proporcjonalna i solidarna
Koasekurację dzieli się na wewnętrzną (jedna polisa, lider) i zewnętrzną (osobne umowy z każdym TU) oraz proporcjonalną (udział procentowy) i solidarną (pełna odpowiedzialność każdego).
W praktyce te dwie pary kryteriów nakładają się na siebie. Możesz mieć koasekurację wewnętrzną proporcjonalną albo wewnętrzną solidarną. Wybór modelu zależy od skali projektu, wymogu zamawiającego, gotowości TU do współpracy i tego, jaką strukturę polis chce mieć ubezpieczony.
Wewnętrzna vs zewnętrzna
W modelu wewnętrznym ubezpieczony dostaje jedną polisę wystawioną przez koasekuratora wiodącego, który działa w imieniu wszystkich uczestników. To najczęstszy model w Polsce, bo jest prostszy administracyjnie. W modelu zewnętrznym ubezpieczony zawiera oddzielne umowy z każdym koasekuratorem na jego udział. Stosuje się go przy bardzo dużych projektach międzynarodowych, gdzie każdy TU chce zachować odrębność.
Proporcjonalna vs solidarna
W koasekuracji proporcjonalnej każdy ubezpieczyciel odpowiada za swój zakres procentowy szkody i pobiera taką samą część składki. To standard rynkowy w Polsce. W koasekuracji solidarnej każdy koasekurator odpowiada wobec ubezpieczonego za całość szkody, a potem rozlicza się z pozostałymi (regres wewnętrzny). Mocniejsza ochrona klienta, częsta w PZP.
| Rodzaj | Struktura polis | Odpowiedzialność TU | Typowe zastosowanie |
|---|---|---|---|
| Wewnętrzna | 1 polisa wystawiana przez lidera | Według podziału w porozumieniu | Standard polskiego rynku korporacyjnego |
| Zewnętrzna | Osobne umowy z każdym TU | Tylko za swój udział | Bardzo duże projekty międzynarodowe |
| Proporcjonalna | Dowolna | Procentowo (np. 50/30/20%) | Dominujący model w Polsce |
| Solidarna | Najczęściej wewnętrzna | Każdy TU za 100% szkody (regres między TU) | Przetargi PZP, projekty publiczne |
Praktyczny przykład proporcjonalnej koasekuracji: ryzyko 100 mln zł dzielone między trzech ubezpieczycieli w proporcjach 50%/30%/20% — pierwszy odpowiada za 50 mln zł, drugi za 30 mln zł, trzeci za 20 mln zł. Każdy pobiera odpowiednią część składki.
- Najczęstszy w Polsce model: wewnętrzna proporcjonalna z liderem
- W przetargach PZP zamawiający wymuszają model solidarny — daje mocniejszą gwarancję wypłaty
- Powiązane pojęcia: capacity (pojemność ubezpieczeniowa), pool ubezpieczeniowy
Koasekurator wiodący — kto kieruje wspólnym ubezpieczeniem?
Koasekurator wiodący to zakład ubezpieczeń wybrany do działania w imieniu własnym i na rzecz pozostałych koasekuratorów (art. 4 pkt 3 ustawy z 2015 r.).
Zakład ubezpieczeń wybrany spośród uczestników umowy koasekuracji do wykonywania w imieniu własnym i na rzecz pozostałych koasekuratorów czynności określonych w tej umowie (art. 4 pkt 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej z 2015 r.).
Lider wystawia polisę, prowadzi negocjacje z brokerem i ubezpieczonym, jest pierwszym punktem kontaktu przy szkodzie i koordynuje decyzje odszkodowawcze. Według wzoru PIU 2021, gdy w głosowaniu nad decyzją odszkodowawczą padnie remis, rozstrzyga głos lidera. Prosty mechanizm, który nie blokuje sprawy.
Lidera wybiera się zwykle spośród TU z największym udziałem w ryzyku, najsilniejszym ratingiem ubezpieczyciela (S&P, Moody's, AM Best) i doświadczeniem w danym segmencie. Za czynności administracyjne na rzecz pozostałych TU pobiera dodatkową prowizję koasekuracyjną — typowo kilka procent składki, a dokładny poziom określa porozumienie.
Według wzorca PIU z 2021 r. pełnomocnictwo lidera jest ograniczone — kluczowe decyzje (uznanie szkody powyżej określonej kwoty, zmiana OWU, wypowiedzenie umowy) wymagają zgody pozostałych koasekuratorów. Czytaj porozumienie uważnie.
- Lider to twoja brama do całego programu koasekuracyjnego
- Z nim rozmawiasz, jemu zgłaszasz szkodę
- Sprawdź jego rating, doświadczenie i zakres pełnomocnictwa zanim podpiszesz polisę
Rolę lidera porównuje się czasem do funkcji underwritera w syndykacie: koordynuje decyzję, ale działa w granicach mandatu od pozostałych uczestników.
Koasekuracja vs reasekuracja — kluczowe różnice
Koasekuracja dzieli ryzyko między ubezpieczycieli widocznych dla klienta. Reasekuracja przerzuca część ryzyka między TU bez wpływu na umowę z ubezpieczonym.
Brzmi jak teoria, ale konsekwencje są bardzo praktyczne. W koasekuracji ubezpieczony zna wszystkich ubezpieczycieli — są stronami umowy lub wskazani w polisie. W reasekuracji ubezpieczony zawiera umowę z jednym TU, który niewidocznie cesjonuje część ryzyka reasekuratorowi.
| Kryterium | Koasekuracja | Reasekuracja |
|---|---|---|
| Strony umowy z ubezpieczonym | Wielu koasekuratorów (wspólna polisa) | Jeden ubezpieczyciel |
| Widoczność dla klienta | Pełna — wszyscy widoczni | Niewidoczna — reasekurator nie jest stroną |
| Roszczenie bezpośrednie | TAK — od każdego koasekuratora | NIE (poza cut-through clause) |
| Moment podziału ryzyka | Pierwotny (przy zawarciu polisy) | Wtórny (po objęciu ryzyka) |
| Podstawa prawna | Art. 4 pkt 2 ustawy z 2015 r. | Art. 3 ust. 1 pkt 39 ustawy z 2015 r. |
Koasekuratorzy działają równorzędnie, jako współubezpieczyciele. W reasekuracji ubezpieczyciel pierwotny (cedent) jest klientem reasekuratora. Dla poszkodowanego oznacza to jedno: roszczenia bezpośredniego do reasekuratora nie ma. W koasekuracji żądasz świadczenia od każdego koasekuratora w jego części, a przy modelu solidarnym — od dowolnego.
Jest jeszcze mechanizm pośredni, fronting, w którym widoczny TU pełni funkcję techniczną, a faktyczne ryzyko przejmuje inny podmiot przez reasekurację. To jednak konstrukcja odrębna od klasycznej koasekuracji.
- Koasekuracja = podział ryzyka na etapie polisy
- Reasekuracja = przekazanie części ryzyka przez ubezpieczyciela do innego TU
- W koasekuracji znasz wszystkich ubezpieczycieli, w reasekuracji nie
Kiedy stosuje się koasekurację? Duże ryzyka i przetargi publiczne (PZP)
Koasekuracja w przetargach publicznych wymaga pisemnego porozumienia o solidarnej odpowiedzialności wobec zamawiającego — PIU publikuje gotowy wzór dla PZP.
Typowe zastosowania to ubezpieczenia elektrowni, zakładów przemysłowych, portów lotniczych, dużych inwestycji budowlanych, infrastruktury krytycznej i projektów PPP. Kiedy w grę wchodzi koasekuracja? Gdy suma ubezpieczenia przekracza pojemność pojedynczego TU — w polskich warunkach typowo od 100 mln zł, choć sztywnej granicy nie ma.
Koasekuracja w PZP — wzór PIU
Zamawiający publiczni coraz częściej wymagają koasekuracji w SIWZ przy zamówieniach o wysokiej wartości. PIU opracowała osobny Wzór Porozumienia o Koasekuracji dla przetargu publicznego (Załącznik nr 3 do Rekomendacji, aktualizacja 2021). Precyzuje on solidarną odpowiedzialność wobec zamawiającego, obowiązki lidera w trybie przetargowym oraz klauzule dostosowane do Prawa zamówień publicznych.
- Suma ubezpieczenia przekracza 100 mln zł lub limity pojemności jednego TU
- Zamawiający w przetargu PZP wymaga współubezpieczenia w SIWZ
- Projekt jest tak nietypowy, że żaden TU samodzielnie nie chce go pokryć (ryzyko atypowe)
- Chcesz dywersyfikować ryzyko upadłości jednego ubezpieczyciela
- Ubezpieczasz aktywa rozproszone w wielu jurysdykcjach (potrzeba lokalnych TU)
Wzrost ubezpieczeń majątkowych o 6% r/r — kontekst rosnącego popytu na koasekurację dużych ryzyk.
Oba wzorce PIU (podstawowy i PZP) przeanalizowano pod kątem zgodności z przepisami antymonopolowymi o porozumieniach horyzontalnych. Dla CFO odpowiedzialnego za compliance to gwarancja, że wzór nie naruszy prawa konkurencji.
- Startujesz w przetargu PZP z wymogiem koasekuracji? Używaj wzoru PIU dla PZP jako bazy negocjacyjnej
- Zaoszczędzisz tygodnie pracy prawników i unikniesz pułapek compliance
- Alternatywy strukturalne dla wielkich ryzyk: Lloyd's i syndykaty, captive
Procedura likwidacji szkody w koasekuracji — krok po kroku
Szkodę z polisy koasekuracyjnej zgłasza się wyłącznie do koasekuratora wiodącego — to on koordynuje decyzję pozostałych ubezpieczycieli.
Ubezpieczony nie musi (i zwykle nie powinien) kontaktować się oddzielnie z każdym koasekuratorem. Lider odbiera zgłoszenie, prowadzi oględziny, zarządza ekspertyzami i wyznacza likwidatora działającego w imieniu całego konsorcjum. Według wzoru PIU 2021 lider zwołuje głosowanie nad decyzją odszkodowawczą, a przy remisie jego głos rozstrzyga.
- Zabezpiecz miejsce szkody i zbierz dokumentację. Zdjęcia, świadkowie, opis okoliczności — standard jak przy każdej polisie, niezależnie od liczby koasekuratorów.
- Sprawdź w polisie, kto jest koasekuratorem wiodącym. Lider jest wskazany w pierwszej części polisy lub w porozumieniu koasekuracyjnym. To Twój punkt kontaktu.
- Zgłoś szkodę wyłącznie do koasekuratora wiodącego. Telefon, email, formularz online — kanał wskazany przez lidera. Pozostałych koasekuratorów nie kontaktujesz na tym etapie.
- Współpracuj z likwidatorem wyznaczonym przez lidera. Likwidator (rzeczoznawca) działa w imieniu wszystkich koasekuratorów. Jeden raport — wszyscy go uznają.
- Otrzymaj decyzję odszkodowawczą od lidera. W modelu proporcjonalnym każdy koasekurator może wypłacić swoją część osobno. Sprawdź, czy łączna kwota odpowiada 100% uznanej szkody.
- W razie sporu działaj indywidualnie wobec konkretnego TU. Jeśli jeden koasekurator odmawia wypłaty swojej części, dochodzisz jej w sądzie tylko od tego TU (proporcjonalna) lub od dowolnego (solidarna).
W modelu proporcjonalnym każdy koasekurator wypłaca swoją część bezpośrednio poszkodowanemu lub na konto rozliczeniowe lidera. W modelu solidarnym ubezpieczony może żądać 100% od dowolnego TU. Termin 30 dni z art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych dotyczy OC posiadaczy pojazdów; w koasekuracji korporacyjnej terminy określa polisa, a koordynacja między TU potrafi proces wydłużyć.
- Procedura szkodowa w koasekuracji jest dla ubezpieczonego prosta — jeden punkt kontaktu (lider)
- Skomplikowana koordynacja między TU dzieje się pod maską
- Pamiętaj: wielopodmiotowa decyzja może wydłużyć czas wypłaty o tygodnie
Najczęstsze błędy i ryzyka koasekuracji — czego nie powie Ci broker
Główne ryzyka koasekuracji to upadłość jednego z koasekuratorów, opóźnienia w decyzji odszkodowawczej i spory o interpretację OWU między samymi ubezpieczycielami.
Konkurencja pisze o zaletach. My pokażemy ciemną stronę, bo CFO i risk manager muszą znać oba bilanse.
Cztery błędy, które kosztują najwięcej
Błąd 1 — zakładanie, że solidarność jest standardem. Większość polskich umów koasekuracyjnych ma charakter proporcjonalny. Solidarność trzeba świadomie wynegocjować albo wymusza ją zamawiający w PZP.
Błąd 2 — brak weryfikacji ratingu wszystkich koasekuratorów. Sprawdzasz lidera, a zapominasz o pozostałych. Jeśli koasekurator z 30% udziałem upadnie, te 30% szkody możesz stracić (poza modelem solidarnym).
Błąd 3 — niezrozumienie zakresu pełnomocnictwa lidera. Lider nie może wszystkiego. Najważniejsze decyzje wymagają zgody pozostałych — to potencjalne źródło opóźnień.
Błąd 4 — pominięcie procedury rozstrzygania sporów. Brak klauzuli arbitrażowej między koasekuratorami w porozumieniu może oznaczać miesiące sądowych przepychanek. A Ty czekasz na pieniądze.
Pułapka: upadłość jednego koasekuratora. W modelu proporcjonalnym, jeśli jeden koasekurator (np. z 30% udziałem) ogłosi upadłość, jego część świadczenia możesz stracić. UFG nie pokrywa szkód korporacyjnych — gwarancja działa wyłącznie dla ubezpieczeń obowiązkowych OC ppm. W modelu solidarnym możesz dochodzić całości od pozostałych, ale i tak sprawdzaj rating wszystkich TU, nie tylko lidera.
Anatomia opóźnienia: spór między koasekuratorami a 6 miesięcy bez wypłaty
Scenariusz (hipotetyczny, oparty na praktyce rynkowej): Firma budowlana po pożarze hali zgłosiła szkodę na 40 mln zł do lidera koasekuracji (3 TU, podział 50/30/20).
Problem: Lider uznał szkodę w pełnej kwocie. Koasekurator z 20% udziałem zakwestionował wycenę rzeczoznawcy i zażądał drugiej ekspertyzy. Spór wewnątrz konsorcjum trwał 4 miesiące. Ubezpieczony otrzymał 80% świadczenia po 2 miesiącach (od lidera i drugiego TU), pozostałe 20% — dopiero po 6 miesiącach i interwencji prawnika.
Lekcja: Bez klauzuli o terminach rozstrzygania sporów wewnętrznych w porozumieniu ubezpieczony staje się zakładnikiem niezgody między TU. Negocjuj timeboxing decyzji.
Compliance: koasekuracja a prawo konkurencji. Porozumienia koasekuracyjne mogą zostać uznane za niedozwolone porozumienia horyzontalne, jeśli nie są zgodne z wytycznymi UOKiK. Wzór PIU 2021 przeszedł analizę prawa konkurencji — używanie własnych, nieprzeanalizowanych umów to ryzyko regulacyjne. W kontekście wymogów kapitałowych zob. Solvency II.
- Koasekuracja to instrument biznesowy z realnymi pułapkami
- Złote zasady: (1) sprawdź ratingi wszystkich koasekuratorów; (2) negocjuj klauzule timeboxingowe i arbitrażowe; (3) używaj wzoru PIU jako bazy
Koasekuracja to nie egzotyczny mechanizm dla finansowych entuzjastów. To standardowe narzędzie ochrony dużych ryzyk w polskiej gospodarce. Jedna polisa, kilku ubezpieczycieli, wspólny podział odpowiedzialności na podstawie art. 4 pkt 2 ustawy z 2015 r. Lider koordynuje program i prowadzi szkodę, pozostali ubezpieczyciele odpowiadają zgodnie z porozumieniem.
Przed podpisaniem porozumienia sprawdź trzy rzeczy: ratingi wszystkich koasekuratorów (nie tylko lidera), zakres pełnomocnictwa lidera oraz procedurę rozstrzygania sporów wewnętrznych. W przetargach PZP zacznij od wzoru PIU dla przetargu publicznego — to baza zgodna z prawem konkurencji.
Porozmawiajmy — bezpłatna konsultacja z ekspertem korporacyjnym Polisoteka. Pomożemy zaprojektować program koasekuracyjny dla Twojego projektu, sprawdzić ratingi uczestników i wynegocjować klauzule, które realnie chronią Twój biznes.
Kluczowe informacje do zapamiętania
- Mechanizm koasekuracji reguluje art. 4 pkt 2 ustawy z 2015 r. — jedna polisa dla ubezpieczonego, podzielona odpowiedzialność między kilkoma zakładami ubezpieczeń.
- Lider jest jedynym punktem kontaktu przy zawieraniu umowy i likwidacji szkody, ale jego pełnomocnictwo jest ograniczone i wymaga weryfikacji.
- Model solidarny zapewnia mocniejszą ochronę niż proporcjonalny — ten drugi naraża ubezpieczonego na stratę części odszkodowania przy upadłości jednego TU.
- W przetargach PZP wzór PIU 2021 to gotowa baza negocjacyjna zgodna z prawem konkurencji — rezygnacja z niego generuje ryzyko regulacyjne.
- Klauzule timeboxingowe i arbitrażowe w porozumieniu koasekuracyjnym są kluczowym zabezpieczeniem przed opóźnieniami w wypłacie świadczenia.
- Przed podpisaniem umowy należy zweryfikować ratingi wszystkich koasekuratorów — nie tylko lidera — bo UFG nie chroni ubezpieczeń korporacyjnych.
Najczęściej zadawane pytania
Co to jest koasekuracja w ubezpieczeniach?
Koasekuracja to umowa ubezpieczenia, na podstawie której co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń, działając w porozumieniu, wspólnie zobowiązują się spełnić świadczenie z jednego ryzyka — każdy proporcjonalnie do swojego udziału (art. 4 pkt 2 ustawy z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, Dz.U. 2025 poz. 1526). Ubezpieczony zawiera jedną umowę pokrywającą całe ryzyko, ale odpowiedzialność rozkłada się na kilku ubezpieczycieli. Mechanizm stosuje się przy ryzykach przekraczających pojemność pojedynczego TU — w przemyśle, infrastrukturze krytycznej i dużych inwestycjach budowlanych.
Jakie są rodzaje koasekuracji?
Koasekurację dzieli się według dwóch kryteriów: struktury polis (wewnętrzna lub zewnętrzna) i zakresu odpowiedzialności (proporcjonalna lub solidarna). W modelu wewnętrznym ubezpieczony otrzymuje jedną polisę wystawioną przez lidera; w zewnętrznym — oddzielne umowy z każdym TU osobno. W koasekuracji proporcjonalnej każdy ubezpieczyciel odpowiada za swój procent szkody (np. podział 50/30/20%), w solidarnej każdy TU odpowiada za 100% szkody wobec ubezpieczonego, a rozliczenie między sobą przeprowadza przez regres wewnętrzny. W Polsce dominuje model wewnętrzny proporcjonalny; w przetargach PZP zamawiający często wymagają solidarnej.
Czym różni się koasekuracja od reasekuracji?
W koasekuracji ubezpieczony zna wszystkich ubezpieczycieli — są stronami umowy lub wskazani wprost w polisie, a roszczenie można kierować bezpośrednio do każdego z nich w jego części. W reasekuracji ubezpieczony zawiera umowę z jednym TU, który niewidocznie ceduje część ryzyka reasekuratorowi — klient nie ma prawa bezpośredniego roszczenia do reasekuratora (poza szczególną klauzulą cut-through). Koasekuracja dzieli ryzyko już na etapie wystawienia polisy, natomiast reasekuracja następuje po objęciu ryzyka przez pierwotnego ubezpieczyciela.
Kim jest koasekurator wiodący?
Koasekurator wiodący (lider) to zakład ubezpieczeń wybrany spośród uczestników do wykonywania czynności w imieniu własnym i na rzecz pozostałych koasekuratorów (art. 4 pkt 3 ustawy z 2015 r.). Lider wystawia polisę, prowadzi negocjacje z brokerem i ubezpieczonym, jest pierwszym punktem kontaktu w procesie szkodowym oraz koordynuje decyzje odszkodowawcze — według wzoru PIU 2021 jego głos jest rozstrzygający przy remisie w głosowaniu. Wybiera się go spośród TU z największym udziałem w ryzyku, najsilniejszym ratingiem i doświadczeniem w danym segmencie, a za czynności administracyjne pobiera dodatkową prowizję koasekuracyjną.
Jak zgłosić szkodę z polisy koasekuracyjnej?
Szkodę zgłasza się wyłącznie do koasekuratora wiodącego — jego dane są wskazane w pierwszej części polisy lub w porozumieniu koasekuracyjnym. Lider odbiera zgłoszenie, zarządza oględzinami i ekspertyzami oraz wyznacza jednego likwidatora działającego w imieniu całego konsorcjum, więc ubezpieczony nie kontaktuje się oddzielnie z każdym TU. W modelu proporcjonalnym każdy koasekurator wypłaca swoją część; jeśli któryś kwestionuje decyzję, ubezpieczony może dochodzić tej konkretnej części na drodze sądowej wyłącznie od tego podmiotu.
Co się stanie, gdy jeden z koasekuratorów ogłosi upadłość?
W modelu proporcjonalnym upadłość jednego koasekuratora oznacza realne ryzyko utraty jego części świadczenia — UFG nie pokrywa szkód korporacyjnych, ponieważ gwarancja działa wyłącznie dla ubezpieczeń obowiązkowych OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. W modelu solidarnym ubezpieczony może dochodzić całości świadczenia od pozostałych koasekuratorów, co daje silniejszą ochronę. Z tego powodu przed podpisaniem porozumienia należy sprawdzić ratingi (S&P, Moody's, AM Best) wszystkich uczestników programu, nie tylko lidera.
Czy koasekuracja wymaga zgody każdego ubezpieczyciela na wypłatę odszkodowania?
Decyzja odszkodowawcza jest podejmowana przez lidera, który koordynuje głosowanie wśród wszystkich koasekuratorów — według wzoru PIU 2021 przy remisie głos lidera jest rozstrzygający, co przyspiesza process. Jednak kluczowe decyzje, takie jak uznanie szkody powyżej określonej kwoty, zmiana OWU czy wypowiedzenie umowy, wymagają zgody pozostałych TU, bo zakres pełnomocnictwa lidera jest ograniczony. W praktyce brak klauzul timeboxingowych i arbitrażowych w porozumieniu może oznaczać opóźnienie wypłaty o tygodnie lub nawet miesiące w razie wewnętrznego sporu między koasekuratorami.