Underwriter to specjalista zakładu ubezpieczeń, który ocenia ryzyko — decyduje, czy ubezpieczyciel przyjmie wniosek, na jakich warunkach i za jaką składkę. To jego decyzja kształtuje cenę i zakres Twojej polisy, choć rzadko zobaczysz go w procesie sprzedaży.
Zastanawiałeś się, dlaczego ten sam wniosek u dwóch ubezpieczycieli kończy się różną składką — albo odmową? Decyduje osoba, której nigdy nie spotkasz. W 2026 roku jej rola zmienia się pod wpływem AI i Agentic AI — 96% polskich ubezpieczycieli wskazuje cyfryzację jako główny czynnik rozwoju (Deloitte). Mimo automatyzacji underwriter pozostaje centralną figurą w łańcuchu ubezpieczeniowym.
W tym wpisie słownika znajdziesz: definicję zawodu, zakres obowiązków, sześć specjalizacji (majątkowy, życiowy, cyber, D&O i pozostałe), proces decyzyjny krok po kroku, zarobki w Polsce 2026 oraz różnicę między underwriterem, aktuariuszem i brokerem.
Najważniejsze informacje
- Underwriter decyduje o przyjęciu wniosku, warunkach ochrony i wysokości składki w TU
- Mediana wynagrodzenia wynosi 10 610 zł brutto miesięcznie — z prognozą wzrostu 5–7% rocznie
- Specjalizacje cyber i D&O płacą najwyżej; komunikacyjna jest najbardziej zautomatyzowana
- Seniorzy z 5+ latami doświadczenia w Warszawie osiągają 14 000–18 000 zł brutto miesięcznie
- Zawód nie wymaga licencji KNF — w odróżnieniu od aktuariusza i brokera ubezpieczeniowego
- Zatajenie danych we wniosku pozwala TU odmówić wypłaty szkody na podstawie art. 815 KC
- AI automatyzuje ryzyka standardowe, ale underwriterzy cyber i D&O pozostają niezastąpieni
Kim jest underwriter? Definicja i etymologia
Underwriter to specjalista zakładu ubezpieczeń oceniający ryzyko. Decyduje o przyjęciu wniosku, warunkach ochrony i wysokości składki, działając na podstawie ustawy o działalności ubezpieczeniowej.
Specjalista zakładu ubezpieczeń odpowiedzialny za ocenę, klasyfikację i wycenę ryzyka ubezpieczeniowego. Decyduje o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku, ustala warunki ochrony oraz wysokość składki na podstawie polityki underwritingowej zakładu i ram prawnych wyznaczonych ustawą z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.
Polskie odpowiedniki to „subskrybent” lub „specjalista ds. oceny ryzyka”. W praktyce branżowej dominuje termin angielski — używany w nazwach stanowisk, umowach i dokumentach wewnętrznych zakładów ubezpieczeń.
Etymologia sięga XVII-wiecznego Lloyd's of London. Kupcy ubezpieczający ładunki morskie „pisali pod” (under-wrote) listą ryzyk na slip-ie, zobowiązując się do pokrycia części potencjalnej straty. Stąd archaizm „subskrybent” używany jeszcze w starszej literaturze branżowej.
W polskim porządku prawnym zawód underwritera nie jest licencjonowany odrębną ustawą — inaczej niż aktuariusza, który musi być wpisany na listę KNF. Obowiązek rzetelnej oceny ryzyka spoczywa jednak na samym zakładzie ubezpieczeń, z mocy ustawy z 11 września 2015 r. Underwriter łączy wiedzę z trzech dziedzin: prawa ubezpieczeniowego, finansów i statystyki.
Dla klienta ta rola pozostaje niewidoczna. Decyzje zapadają za kulisami, a komunikat o akceptacji lub odmowie przekazuje agent albo broker.
- Underwriter to wewnętrzny ekspert TU oceniający ryzyko — nie spotkasz go w procesie sprzedaży
- Zawód nie wymaga licencji KNF (inaczej niż aktuariusz)
- To jego decyzja kształtuje cenę i zakres Twojej polisy
Czym zajmuje się underwriter w towarzystwie ubezpieczeniowym?
Underwriter analizuje wniosek, klasyfikuje ryzyko, kalibruje warunki polisy i wycenia składkę. Jego praca jest oceniana przez KNF w corocznym BION jako odrębna kategoria ryzyka.
Codzienność tego stanowiska to pięć powtarzalnych zadań:
- Analiza wniosku ubezpieczeniowego i dokumentów towarzyszących
- Klasyfikacja ryzyka do odpowiedniej kategorii taryfowej
- Decyzja o akceptacji, modyfikacji lub odrzuceniu
- Określenie warunków ochrony — sumy, franszyzy, wyłączenia
- Wycena składki
- Underwriter to pięcioetapowy decydent: analiza, klasyfikacja, decyzja, kalibracja warunków, wycena składki
- Działa w ramach polityki underwritingowej zakładu
- Jego praca podlega nadzorowi KNF w ramach corocznego BION
Każdy underwriter pracuje w ramach polityki underwritingowej zakładu — wewnętrznego dokumentu określającego apetyt na ryzyko, limity akceptacji i delegowane uprawnienia. PIU opublikowała w 2023 r. Program audytu underwritingu w ubezpieczeniach majątkowych, który stał się standardem dla audytorów wewnętrznych.
Ryzyko underwritingowe to jedna z głównych kategorii ocenianych przez KNF w corocznym Badaniu i Ocenie Nadzorczej. Niska ocena może skutkować wymogiem dokapitalizowania lub ograniczeniem działalności.
Ramy prawne wyznacza ustawa o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. 2025 poz. 1526). Underwriter nie pracuje w próżni — codziennie kontaktuje się z aktuariuszem (kalkulacje portfela), reasekuratorem (rozkład dużych ryzyk), brokerem (negocjacje warunków) i likwidatorem szkód (informacja zwrotna z roszczeń).
Underwriter w dużym TU pracuje na systemach klasy AS/400 uzupełnionych narzędziami underwritingowymi — np. Guidewire. Automatyzują one ryzyka standardowe, a manualnej ocenie podlegają przypadki nietypowe lub przekraczające limity akceptacji konkretnego stanowiska.
Specjalizacje underwriterów — od OC majątkowego po cyber i D&O
Underwriterzy specjalizują się w jednej z sześciu kategorii ryzyk: majątkowych, życiowych, komunikacyjnych, zdrowotnych, cyber i D&O. Każda wymaga innej wiedzy domenowej i innych narzędzi.
Underwriter majątkowy (non-life, property) wycenia ryzyka pożaru, kradzieży, zalania i katastrof naturalnych. Korzysta z map ryzyk (np. powodziowych wg wytycznych KNF z 2014 r.), wizji lokalnych i analiz konstrukcji budynku. Underwriter życiowy ocenia ryzyko biometryczne — zdrowie, wiek, zawód, styl życia. Stosuje medical underwriting: kwestionariusze zdrowotne, badania lekarskie. Rzecznik Finansowy zwraca uwagę na braki tego procesu w polisach grupowych, gdzie indywidualna ocena bywa pomijana.
| Specjalizacja | Typ ryzyka | Kluczowe narzędzia | Automatyzacja |
|---|---|---|---|
| Majątkowy | Pożar, kradzież, kataklizmy | Mapy ryzyk, wizje lokalne | Średnia |
| Życiowy | Biometryczne | Medical underwriting | Niska |
| Komunikacyjny | OC/AC pojazdów | Historia szkód, UFG | Bardzo wysoka |
| Zdrowotny | Choroby, leczenie | Kwestionariusze medyczne | Średnia |
| Cyber | Ransomware, wyciek danych | ISO 27001, audyty IT | Niska |
| D&O | Odpowiedzialność zarządu | Sprawozdania finansowe | Bardzo niska |
Underwriter komunikacyjny szacuje ryzyko OC/AC pojazdów na podstawie historii szkód, wieku kierowcy, modelu pojazdu i lokalizacji. To najbardziej zautomatyzowana specjalizacja — algorytmy taryfowe podpowiadają decyzję w ułamku sekundy. Po drugiej stronie spektrum stoi underwriter cyber i D&O, dynamicznie rosnąca specjalizacja 2026. Ocenia ryzyka cybernetyczne (ransomware, wyciek danych) i odpowiedzialność członków zarządu. Wymaga znajomości standardów IT (ISO 27001, NIST) oraz zasad ładu korporacyjnego.
Najwyższe stawki na rynku pracy płaci się dziś underwriterom cyber i D&O — rosnący popyt zderza się z niską podażą specjalistów. Najbardziej zagrożony automatyzacją pozostaje underwriting komunikacyjny i majątkowy dla ryzyk masowych.
Trend 2026 zmienia rolę człowieka. Agentic AI bierze na siebie decyzje dla ryzyk standardowych, a underwriter skupia się na ryzykach złożonych, korporacyjnych i nietypowych. Kompetencje analityczne ważą więcej niż wprowadzanie danych.
- Wybór specjalizacji determinuje narzędzia, ścieżkę kariery i odporność na automatyzację
- Cyber i D&O to najbardziej perspektywiczne obszary w 2026
- AI nie zastępuje underwriterów w ryzykach złożonych — zmienia ich rolę
Jak underwriter ocenia Twój wniosek — proces krok po kroku
Proces underwritingu trwa od kilku godzin (polisy standardowe) do kilku tygodni (ryzyka korporacyjne). Kończy się decyzją: akceptacja, modyfikacja warunków albo odmowa.
- Wpłynięcie wniosku. Agent lub broker przekazuje underwriterowi wniosek z danymi ubezpieczonego, deklaracjami i dokumentami. W ubezpieczeniach korporacyjnych dochodzi audyt ryzyka, wizja lokalna lub kwestionariusz cyber.
- Identyfikacja i klasyfikacja ryzyka. Underwriter porównuje profil ryzyka z polityką underwritingową zakładu — apetyt, limity, wyłączenia. Sprawdza historię szkodową w bazach (np. UFG dla OC komunikacyjnego).
- Wycena i decyzja. Trzy możliwe wyniki: akceptacja standardowa, akceptacja z modyfikacją (wyższa składka, dodatkowe wyłączenia, niższe sumy) albo odmowa. Decyzja musi mieścić się w delegowanych uprawnieniach underwritera.
- Komunikacja decyzji. Underwriter nie kontaktuje się z klientem bezpośrednio — informację przekazuje agent lub broker. Ścieżka odwoławcza: ponowna analiza, dodatkowe dokumenty, eskalacja do senior underwritera, ostatecznie skarga do Rzecznika Finansowego.
Co możesz zrobić, żeby zwiększyć szanse na korzystną decyzję? Po pierwsze — dostarcz komplet dokumentów. Po drugie — pisz prawdę. Po trzecie — udokumentuj prewencję (alarmy, audyty cyber, certyfikaty). Po czwarte — rozważ negocjację przez brokera, który zna politykę underwritingową konkretnego TU.
- Komplet dokumentów tożsamości lub rejestrowych firmy
- Historia szkód z ostatnich 3-5 lat
- Deklaracja przedmiotu ubezpieczenia (zdjęcia, audyty, kosztorysy)
- W cyber — polityka bezpieczeństwa IT i wyniki ostatniego pentestu
- W D&O — aktualne sprawozdania finansowe i struktura zarządu
Zatajenie informacji we wniosku — wcześniejszych szkód, stanu zdrowia, znanych ryzyk cyber — może skutkować unieważnieniem polisy przy zgłoszeniu szkody. Podstawa prawna: art. 815 Kodeksu cywilnego. Skutek: polisa formalnie istnieje, ale ochrona staje się iluzoryczna.
Zarobki underwritera w Polsce 2026 — widełki, kwartyle, trendy
Mediana wynagrodzenia underwritera w Polsce w 2026 roku to 10 610 zł brutto miesięcznie. Górny kwartyl przekracza 12 130 zł, a prognoza wzrostu sięga 5-7% rocznie.
Środkowe 50% pracowników (drugi i trzeci kwartyl) zarabia w przedziale 8 000-12 130 zł brutto. Dolny kwartyl zarabia mniej niż 8 000 zł, górny — powyżej 12 130 zł. Dane za 2026 rok.
Przeliczenie na rękę? Przy 8 500 zł brutto wychodzi około 6 124 zł netto, po odliczeniu ZUS, składki zdrowotnej i zaliczki PIT. Seniorzy w Warszawie sięgają 14 000-18 000 zł brutto miesięcznie.
Na wynagrodzenie wpływają cztery czynniki:
- Specjalizacja — cyber i D&O płacą najwięcej, komunikacyjny najmniej
- Seniority — różnice między juniorem a seniorem sięgają trzykrotności
- Lokalizacja — Warszawa, Kraków i Wrocław biją resztę kraju
- Typ ubezpieczyciela — międzynarodowe grupy płacą premium nad polskie TU
| Poziom | Doświadczenie | Widełki brutto/m-c | Typowe wymagania |
|---|---|---|---|
| Junior | 0-2 lata | 6 000-8 000 zł | Licencjat, znajomość rynku |
| Mid | 2-5 lat | 9 000-12 000 zł | Certyfikaty branżowe |
| Senior | 5+ lat | 13 000-18 000 zł | Specjalizacja cyber/D&O |
Wzrost wynagrodzeń napędza niedobór specjalistów cyber i D&O. Wbrew obawom część rynku spodziewała się, że AI obniży pensje — w praktyce dzieje się odwrotnie. Underwriterzy z doświadczeniem zyskują na wartości, zwłaszcza w segmentach korporacyjnych i ryzykach niestandardowych.
- Underwriter to dobrze opłacany zawód z perspektywą wzrostu 5-7% rocznie
- Najwyższe stawki w cyber, D&O i Warszawie
- AI nie obniża wynagrodzeń doświadczonych specjalistów
Underwriter vs aktuariusz vs broker — kto za co odpowiada?
Underwriter ocenia indywidualne ryzyko klienta, aktuariusz kalkuluje portfel statystycznie, a broker reprezentuje klienta w negocjacjach. Trzy różne role w tym samym łańcuchu ubezpieczeniowym.
| Kryterium | Underwriter | Aktuariusz | Broker |
|---|---|---|---|
| Pracodawca | Zakład ubezpieczeń | TU lub niezależny | Niezależny |
| Licencja KNF | Nie wymagana | Wymagana (lista KNF) | Wymagana (zezwolenie) |
| Działa na rzecz | TU | TU + wymogi nadzorcze | Klienta |
| Poziom analizy | Pojedynczy wniosek | Portfel statystycznie | Negocjacje warunków |
| Podstawa prawna | Ustawa o dz. ubezp. | Ustawa o dz. ubezp. | Ustawa o dystrybucji ubezp. |
Underwriter to pracownik zakładu ubezpieczeń. Ocenia ryzyko konkretnego wniosku, decyduje o akceptacji i warunkach. Brak licencji KNF — kompetencje zdobywa wewnętrznie. Lojalność: wobec TU.
Aktuariusz pracuje w TU albo działa niezależnie. Kalkuluje rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, taryfy i wymagany kapitał (Solvency II) na poziomie portfela, nie pojedynczego wniosku. Wymaga wpisu na listę aktuariuszy prowadzoną przez KNF.
Broker ubezpieczeniowy to pośrednik niezależny. Reprezentuje klienta w negocjacjach z TU, ma zezwolenie KNF i działa na podstawie ustawy o dystrybucji ubezpieczeń (Dz.U. 2024 poz. 1214).
W ubezpieczeniach korporacyjnych — D&O, cyber, OC za środowisko — negocjacja broker-underwriter jest standardem. To często broker wie, jakich dokumentów potrzebuje underwriter, by zaakceptować ryzyko na lepszych warunkach.
Praktyczna konsekwencja dla klienta: jeśli underwriter wycenił składkę wysoko albo odmówił, broker może wynegocjować ponownie z senior underwriterem, dodać dane prewencyjne, podzielić ryzyko (koasekuracja) lub poszukać innego TU. Agent związany z jednym TU ma węższe pole manewru.
- Trzy role, trzy lojalności: underwriter dla TU, aktuariusz dla TU + nadzór, broker dla klienta
- Zrozumienie różnicy = lepsza pozycja w negocjacjach polisy
- W ryzykach korporacyjnych broker negocjuje z underwriterem w Twoim imieniu
Najczęstsze błędy w rozumieniu roli underwritera
Większość klientów myli underwritera z agentem albo aktuariuszem — to poważne nieporozumienie, bo tylko underwriter decyduje o akceptacji ryzyka i warunkach Twojej polisy.
Błąd 1: „Underwriter to to samo co agent ubezpieczeniowy.” Agent sprzedaje polisy, underwriter ocenia ryzyko. Agent nie ma uprawnień do zmiany warunków polisy — może to zrobić tylko underwriter, w ramach swoich limitów akceptacji.
Błąd 2: „Odmowa underwritera jest ostateczna.” Nie jest. Można dostarczyć dodatkowe dokumenty, poprosić o ponowną analizę, eskalować do senior underwritera, zmienić TU albo zaangażować brokera. Ostatecznie zostaje skarga do Rzecznika Finansowego.
Błąd 3: „AI zastąpi underwriterów.” Tylko częściowo. AI bierze na siebie ryzyka standardowe i powtarzalne. Specjaliści w cyber, D&O, ryzykach katastroficznych i nietypowych pozostają niezastąpieni. Deloitte wskazuje, że 96% TU inwestuje w AI komplementarnie do pracy ludzkiej, nie zastępczo.
Błąd 4: „Wystarczy zataić informację, żeby dostać niższą składkę.” Zatajenie istotnych okoliczności (art. 815 KC) daje TU prawo do uchylenia się od odpowiedzialności. Polisa zostaje aktywna, ale staje się iluzją ochrony, za którą zapłaciłeś składkę.
Błąd 5: „Underwriter w polisach grupowych ocenia każdą osobę indywidualnie.” Rzecznik Finansowy wskazuje, że ubezpieczyciele często pomijają indywidualną ocenę w grupowych polisach życiowych — stąd spory przy wypłacie świadczeń.
Firma IT, zatajony incydent ransomware
Scenariusz: Spółka technologiczna składa wniosek o ubezpieczenie cyber. Pomija informację o ataku ransomware sprzed 14 miesięcy.
Decyzja underwritera: wycena składki na 3 000 zł rocznie zamiast realnych 8 000 zł.
Skutek: po kolejnym ataku TU odmawia wypłaty 500 000 zł, powołując się na art. 815 KC.
Konsekwencja: brak ochrony, pełne koszty z własnego budżetu — polisa stała się iluzją.
Zatajenie istotnych okoliczności we wniosku (art. 815 KC) daje ubezpieczycielowi prawo do uchylenia się od odpowiedzialności. Polisa formalnie zostaje aktywna, ale ochrona przy szkodzie staje się iluzoryczna.
- Underwriter to nie agent, nie aktuariusz, nie AI
- Coraz częściej decyduje tandem człowiek + AI
- Zrozumienie roli = lepsze przygotowanie wniosku i większa szansa na korzystne warunki
Underwriter to figura niewidoczna, ale decydująca. Każda składka, każde wyłączenie, każda suma ubezpieczenia w Twojej polisie przeszła przez jego ręce — albo przez algorytm pracujący według jego zasad. Zrozumienie tej roli zmienia perspektywę na cały proces: od wypełniania wniosku, przez negocjacje, po reakcję na odmowę.
W 2026 roku underwriting jest hybrydą człowieka i AI. Standardowe ryzyka idą automatem, nietypowe trafiają na biurko specjalisty. Najlepsza pozycja klienta to dobre przygotowanie dokumentów, prawdziwe deklaracje i — przy ryzykach korporacyjnych — broker, który zna politykę underwritingową konkretnego ubezpieczyciela.
Porozmawiajmy o ochronie dopasowanej do Twojego ryzyka. Bezpłatna konsultacja z ekspertem Polisoteki — pomożemy przygotować wniosek tak, żeby underwriter zobaczył Twoje ryzyko w najlepszym świetle.
Kluczowe informacje do zapamiętania
- Każda polisa przechodzi przez ręce underwritera lub algorytm działający według jego zasad — to on kształtuje cenę i zakres ochrony.
- Zatajenie istotnych okoliczności we wniosku grozi brakiem wypłaty przy szkodzie, mimo regularnie opłacanej składki.
- Broker może skutecznie negocjować z underwriterem w imieniu klienta — szczególnie przy ryzykach korporacyjnych i po wstępnej odmowie.
- Specjalizacje cyber i D&O łączą najwyższe zarobki z największą odpornością na automatyzację w całej branży.
- Model hybrydowy człowiek + AI to standard 2026 roku: ryzyka masowe obsługuje algorytm, złożone i niestandardowe trafiają do eksperta.
- Kompletna dokumentacja i prawdziwe deklaracje we wniosku to najskuteczniejsze narzędzia do uzyskania korzystnych warunków polisy.
Najczęściej zadawane pytania
Czym dokładnie zajmuje się underwriter ubezpieczeniowy?
Underwriter ocenia ryzyko ubezpieczeniowe i podejmuje decyzje o przyjęciu wniosku, warunkach ochrony oraz wysokości składki. Jego praca przebiega w pięciu etapach: analiza wniosku i dokumentów, klasyfikacja ryzyka do kategorii taryfowej, decyzja o akceptacji lub odmowie, określenie warunków polisy (sumy, franszyzy, wyłączenia) oraz wycena składki. Działa w ramach wewnętrznej polityki underwritingowej zakładu i nie kontaktuje się z klientem bezpośrednio — decyzję przekazuje agent lub broker.
Ile zarabia underwriter w Polsce w 2026 roku?
Mediana wynagrodzenia underwritera w Polsce w 2026 roku wynosi 10 610 zł brutto miesięcznie. Środkowe 50% pracowników zarabia między 8 000 a 12 130 zł brutto, a seniorzy z doświadczeniem w specjalizacjach cyber i D&O osiągają w Warszawie 14 000–18 000 zł brutto. Prognozowany wzrost płac to 5–7% rocznie, napędzany niedoborem specjalistów w tych obszarach.
Jak zostać underwriterem? Jakie wykształcenie jest wymagane?
Na poziomie juniorskim (0–2 lata) wystarczy licencjat i znajomość rynku ubezpieczeniowego — zawód nie wymaga licencji KNF, a kompetencje zdobywa się wewnętrznie w zakładzie ubezpieczeń. Pracownicy na poziomie mid (2–5 lat) powinni legitymować się certyfikatami branżowymi, natomiast seniorzy muszą mieć pogłębioną specjalizację — szczególnie poszukiwani są eksperci cyber i D&O. Underwriter łączy wiedzę z prawa ubezpieczeniowego, finansów i statystyki.
Czy underwriter to to samo co aktuariusz?
Nie — to dwie odrębne role. Underwriter ocenia ryzyko konkretnego wniosku i decyduje o warunkach polisy jako pracownik zakładu ubezpieczeń, bez wymogu licencji KNF. Aktuariusz kalkuluje rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, taryfy i wymagany kapitał (Solvency II) na poziomie całego portfela — wymaga wpisu na listę aktuariuszy prowadzoną przez KNF. Obie role współpracują, ale działają na różnych poziomach analizy i mają inną podstawę prawną.
Czy AI zastąpi underwritera w nadchodzących latach?
Tylko częściowo — AI automatyzuje decyzje dotyczące ryzyk standardowych i powtarzalnych, takich jak ubezpieczenia komunikacyjne czy masowe polisy majątkowe. Underwriterzy specjalizujący się w ryzykach złożonych (cyber, D&O, katastroficzne) pozostają niezastąpieni, bo wymagają oceny kontekstowej i wiedzy domenowej. Deloitte wskazuje, że 96% polskich ubezpieczycieli inwestuje w AI komplementarnie do pracy ludzkiej — wynagrodzenia doświadczonych specjalistów rosną, nie maleją.
Co zrobić, gdy underwriter odmówił ubezpieczenia lub wycenił składkę za wysoko?
Odmowa underwritera nie jest ostateczna — można dostarczyć dodatkowe dokumenty, wnioskować o ponowną analizę lub eskalować sprawę do senior underwritera. Broker ubezpieczeniowy, znający politykę underwritingową konkretnego TU, może wynegocjować lepsze warunki, podzielić ryzyko przez koasekurację lub poszukać innego ubezpieczyciela. Jeśli wszystkie ścieżki zawiodą, pozostaje skarga do Rzecznika Finansowego.
Underwriter po polsku — jak nazywa się ten zawód oficjalnie?
Polskie odpowiedniki to 'subskrybent' lub 'specjalista ds. oceny ryzyka'. Termin 'subskrybent' pochodzi z XVII-wiecznej praktyki Lloyd's of London, gdzie kupcy ubezpieczający ładunki morskie 'pisali pod' listą ryzyk na slip-ie. W polskiej branży ubezpieczeniowej w praktyce dominuje termin angielski — używany w nazwach stanowisk, umowach i dokumentach wewnętrznych zakładów ubezpieczeń.